بگذر از نام و نشانت , ناز با اين واله كم كن

چون نهايت خانه ما در دل خاك است و گِل

چند روز مانده را با اين دل آشفته سر كن

دست بردار از همه بود و نبود و عالم رويائيش

نوش هر لحظه براى عشق ، جانِ خود پيمانه كن

بر آغوش گلِ سرخ

زيبا ديدمت

با دستان مصمم و چشمانى پر نشاط

خنده بر لب و هوشيار

مهربان ديدمت

با هر نفست به قلبم هديه ميدهى

شوق عشق و زندگى و

شورِ ديدنت

امروز هم به قبله سجده ميكنم

به لطف و شكرانه او

و حس ديدنت